Kiedy mówimy o ogrodzie zazwyczaj mamy na myśli mieniący się zielenią krajobraz na który składają się rośliny, drzewa, krzewy, trawa, kwiaty, oczko wodne itp. Ogrody Zen nigdy nie zawierają oczek wodnych jak również do ich tworzenia używa się niewielu roślin zielonych. Składają się one z kamieni, piasku, żwiru oraz niewielkiego dodatku mchu dlatego często są nazywane również suchymi ogrodami. Początki kamiennych ogrodów datuje się na piętnasty wiek, kiedy to w Japonii panowała era Muromachi. Styl ten oparty jest na filozofii  Buddyzmu symbolizując samokontrolę, duchową doskonałość oraz oświecenie. Początkowo ogrody Zen były tworzone jako miejsca do medytacji i nauki Buddyzmu.

Mnisi buddyjscy z okresu Muromachi eksperymentowali z różnymi sposobami projektowania kamiennych ogrodów a ich słynne prace można podziwiać do dzisiaj. Użyte w kompozycjach naturalne materiały posiadają swoja symbolikę. W kamiennych ogrodach można spotkać również elementy wykonane przez człowieka takie jak mostki, ścieżki czy lampiony. Wszystko jest wykonane z naturalnych materiałów jak drewno czy kamień ponieważ głównym celem ogrodów Zen jest stworzenie  harmonijnego, spokojnego i zrównoważonego środowiska gdzie można oddać się medytacji. W kamiennych ogrodach piasek symbolizuje wodę dlatego jest on precyzyjnie grabiony w koła, które oznaczają fale na wodzie. Używanie minimum materiałów przy tworzeniu kamiennych ogrodów ma odbicie w japońskim rozumieniu sztuki, piękna oraz przestrzeni. Przestrzeń w takich kompozycjach nabiera szerszego znaczenia.